ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ( Μτθ κδ΄ 42-47)

γρηγορείτε ουν, ότι ουκ οίδατε ποία ώρα ο Κύριος υμών έρχεται. Εκείνο δε γινώσκετε ότι ει ήδει ο οικοδεσπότης ποία φυλακή ο κλέπτης έρχεται, εγρηγόρησεν αν και ουκ αν είασε διορυγήναι την οικίαν αυτού. δια τούτο και υμείς γίνεσθε έτοιμοι, ότι η ώρα ου δοκείτε ο υιός του ανθρώπου έρχεται. Τις άρα εστίν ο πιστός δούλος και φρόνιμος, ον κατέστησεν ο κύριος αυτού επί της θεραπείας αυτού του διδόναι αυτοίς την τροφήν εν καιρώ; μακάριος ο δούλος εκείνος ον ελθών ο κύριος αυτού ευρήσει ποιούντα ούτως. αμήν λέγω υμίν ότι επί πάσι τοις υπάρχουσιν αυτού καταστήσει αυτόν.

Μεταφραση
Να αγρυπνείτε, λοιπόν, γιατί δεν ξέρετε ποια μέρα θα έρθει ο Κύριός σας. Και να ξέρετε τούτο: Αν ήξερε ο ιδιοκτήτης ενός σπιτιού ποια ώρα θα έρθει ο κλέφτης, θα ξαγρυπνούσε και δε θ΄ άφηνε να διαρρήξουν το σπίτι του. Γι΄ αυτό κι εσείς να είστε έτοιμοι, γιατί ο Υιός του Ανθρώπου θα έρθει την ώρα που δεν τον περιμένετε». «Ποιος άραγε είναι έμπιστος και συνετός δούλος που ο κύριός του τον έκανε επιστάτη των δούλων του, να τους δίνει την τροφή τις ορισμένες ώρες; Μακάριος ο δούλος εκείνος που όταν έρθει ο κύριός του, θα τον βρει να κάνει σωστά τη δουλειά του. Σας βεβαιώνω πως θα τον βάλει υπεύθυνο σ΄ όλα του τα υπάρχοντα.

Άγιος Γρηγόριος ο Ιερομάρτυρας επίσκοπος της Μεγάλης Αρμενίας

Ο Άγιος Γρηγόριος ήταν γιος του Ανάκ, που ήταν συγγενής του βασιλιά της Μεγάλης Αρμενίας, Κουσαρώ (290 μ.Χ.). Ο Ανάκ, λοιπόν, σε συνεργασία με το βασιλιά των Περσών Αρτασείρα, σκότωσε τον Κουσαρώ. Αλλά οι σατράπες της Αρμενίας εκδικήθηκαν το φόνο του, σκοτώνοντας τον Ανάκ και όλη του την οικογένεια. Διασώθηκαν μόνο δύο παιδιά του, που ένας ήταν ο Γρηγόριος.

Στην Καισαρεία συνέβη να συναντηθούν ο γιος του φονιά Ανάκ, Γρηγόριος, και ο γιος του θύματος Τηριδάτης. Τότε ο Γρηγόριος σπούδαζε με ζήλο τα Ιερά γράμματα, (στην Καισαρεία της Καππαδοκίας από τον εκεί αρχιεπίσκοπο Λεόντιο), που μεταξύ άλλων λένε: «τελείων δὲ ἐστὶν ἡ στερεὰ τροφή, τῶν διὰ τὴν ἕξιν τὰ αἰσθητήρια γεγυμνασμένα ἐχόντων πρὸς διάκρισιν καλοῦ τε καὶ κακοῦ» (Εβραίους, ε' 14.1). Δηλαδή, η στερεά και υψηλότερη πνευματική τροφή είναι για τους τέλειους χριστιανούς, που από την άσκηση έχουν τα πνευματικά αισθητήρια γυμνασμένα στο να διακρίνουν εύκολα μεταξύ του καλού και κακού. Γυμνασμένος, λοιπόν, και ο Γρηγόριος στη διάκριση, όχι μόνο δεν αποστράφηκε τον Τηριδάτη, αλλά τον πλησίασε με αγάπη, αποδοκίμασε την πράξη του πατέρα του και τον βοήθησε σε κάποια ασθένεια του.

Όταν αργότερα ο Τηριδάτης έγινε βασιλιάς Αρμενίας, βασάνισε φρικτά τον Γρηγόριο (που τότε ήταν επίσκοπος Αρμενίας). Διέταξε μάλιστα, να τον ρίξουν σε λάκκο με φίδια και άλλα ερπετά. Ο Γρηγόριος όχι μόνο δεν έπαθε τίποτα αλλά επέζησε για 15 χρόνια τρεφόμενος με το ψωμί που του πήγαινε κρυφά μια χήρα. Ο Θεός, όμως, επέτρεψε να γίνει ο Τηριδάτης σχιζοφρενής. Αλλά δια των προσευχών του Γρηγορίου θεραπεύθηκε, μετανόησε και βαπτίσθηκε χριστιανός με όλο του το έθνος.


Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Καὶ τρόπων μέτοχος, καὶ θρόνων διάδοχος, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος, τὴν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν· διὰ τοῦτο τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν, καὶ τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις αἵματος, Ἱερομάρτυς Γρηγόριε· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
 

 Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, τὴ γεωργία, ἐνεούργησας, βροτῶν καρδίας, κατασπείρας τὴν τοῦ Λόγου ἐπίγνωσιν, καὶ λαμπρυνθεῖς μαρτυρίου τοὶς στίγμασιν, ἱεραρχία Γρηγόριε ἔφανας. Πάτερ ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος

Ιερά Αγρυπνία στον Παλαιό Ι.Ν. Αγίου Ανδρέου Πατρών

Όσιος Κυριακός ο Αναχωρητής

Ο Όσιος Κυριακός ήταν άνθρωπος που καλλιεργούσε «ὑπομονήν, πραότητα» (Α' προς Τιμόθεον, στ' 11). Γι' αυτό και πέτυχε στην ασκητική του ζωή. Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 5ο αιώνα μ.Χ., από Ιερέα πατέρα, τον Ιωάννη. Τη μητέρα του την έλεγαν Ευδοξία και είχε αδελφό τον Αρχιεπίσκοπο Κορίνθου Πέτρο.Από ιερατικό, λοιπόν, γένος ο Κυριάκος, σε νεαρή ηλικία πήγε στα Ιεροσόλυμα και από εκεί στη Λαύρα του Μεγάλου Ευθυμίου. Εκεί, ο Μέγας Ευθύμιος, τον έκανε μοναχό και τον έστειλε στον ασκητή Γεράσιμο. Όταν πέθανε ο Γεράσιμος, ο Κυριακός επέστρεψε στη Λαύρα του Ευθυμίου, όπου με ζήλο καλλιεργούσε τις αρετές του, ώσπου κάποια στάση που έγινε στη Λαύρα του Ευθυμίου τον ανάγκασε να πάει στη Λαύρα του Σουκά. Εκεί 40 χρονών χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ανέλαβε την επιστασία του Σκευοφυλακίου.Εκείνο που τον διέκρινε απέναντι στους συμμοναστές του, ήταν ο γαλήνιος τρόπος με τον όποιο τους αντιμετώπιζε, γι' αυτό και ήταν παράδειγμα προς μίμηση από όλους. Εβδομήντα χρονών ο Κυριακός, έφυγε κι από εκεί και με υπομονή γύρισε πολλά μοναστήρια και σκήτες, όπου έζησε με αυστηρότατη άσκηση. Τελικά, πέθανε 107 χρονών, και σε όλους έμεινε η ενθύμηση του ασκητή, που έδειχνε «πραότητα πρὸς πάντας ἀνθρώπους» (Προς Τίτον, γ' 2). Πραότητα, δηλαδή, σ' όλους ανεξαίρετα τους ανθρώπους.



Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χριστῷ ἠκολούθησας, καταλιπῶν τὰ τῆς γῆς, καὶ βίον ἰσάγγελον, ἐπολιτεύσω σαφῶς, ὡς ἄσαρκος Ὅσιε, σὺ γὰρ ἐν ταὶς ἐρήμοις, προσχωρῶν θείω πόθω, σκίλλη πίκρα τὴν πάλαι, πικρᾶν γεῦσιν ἀπώσω. Διὸ Κυριακὲ θεοφόρε, ἀξίως δεδόξασαι.

Ευαγγέλιον της Ημέρας (Λκ. ε΄ 33-39)

Οι δε είπον προς αυτόν· διατί οι μαθηταί Ιωάννου νηστεύουσι πυκνά και δεήσεις ποιούνται, ομοίως και οι των Φαρισαίων, οι δε σοι εσθίουσι και πίνουσιν; ο δε είπε προς αυτούς· μη δύνασθε τους υιούς του νυμφώνος, εν ω ο νυμφίος μετ΄ αυτών εστί, ποιήσαι νηστεύειν; ελεύσονται δε ημέραι, και όταν απαρθή απ΄ αυτών ο νυμφίος, τότε νηστεύσουσιν εν εκείναις ταις ημέραις. έλεγε δε και παραβολήν προς αυτούς ότι ουδείς επίβλημα ιματίου καινού επιβάλλει επί ιμάτιον παλαιόν· ει δε μήγε, και το καινόν σχίσει και τω παλαιώ ου συμφωνεί το επίβλημα το από του καινού. και ουδείς βάλλει οίνον νέον εις ασκούς παλαιούς· ει δε μήγε, ρήξει ο οίνος ο νέος τους ασκούς, και αυτός εκχυθήσεται και οι ασκοί απολούνται· αλλά οίνον νέον εις ασκούς καινούς βλητέον, και αμφότεροι συντηρούνται. και ουδείς πιών παλαιόν ευθέως θέλει νέον· λέγει γαρ· ο παλαιός χρηστότερος εστίν.

μεταφραση

33 Αὐτοὶ τοῦ εἶπαν, «Γιατὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου νηστεύουν συχνὰ καὶ κάνουν προσευχές, ἐπίσης καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων, ἐνῷ οἱ δικοί σου τρώγουν καὶ πίνουν;». 34 Τότε ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε, «Μήπως μπορεῖτε νὰ κάνετε τοὺς καλεσμένους εἰς τὸν γάμον νὰ νηστεύουν ὅσον καιρὸν εἶναι μαζί τους ὁ γαμβρός; 35 Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι ποὺ θὰ τοὺς πάρουν τὸν γαμβρό, καὶ τὰς ἡμέρας ἐκείνας θὰ νηστέψουν». 36 Τοὺς εἶπε καὶ μίαν παραβολήν: «Κανεὶς δὲν βάζει μπάλωμα ἀπὸ καινούργιο ὕφασμα ἐπάνω σὲ παληὸ ἔνδυμα, διότι ἀλλοιῶς καὶ τὸ καινούργιο ὕφασμα θὰ σχίσῃ καὶ τὸ μπάλωμα ἀπὸ τὸ καινούργιο ὕφασμα δὲν θὰ ταιριάσῃ εἰς τὸ παληό. 37 Οὔτε βάζει κανεὶς καινούργιο κρασὶ σὲ ἀσκιὰ παληά, διότι ἀλλοιῶς τὸ καινούργιο κρασὶ θὰ σχίσῃ τὰ ἀσκιὰ καὶ αὐτὸ θὰ χυθῇ καὶ τὰ ἀσκιὰ θὰ καταστραφοῦν, 38 ἀλλὰ πρέπει τὸ καινούργιο κρασὶ νὰ τὸ βάλωμε σὲ ἀσκιὰ καινούργια καὶ τότε διατηροῦνται καὶ τὰ δύο. 39 Καὶ κανεὶς ποὺ ἔχει πιῇ παληὸ κρασί, θέλει ἀμέσως καινούργιο· διότι λέγει, «Τὸ παληὸ εἶναι καλύτερο».

Όσιος Χαρίτων ο Ομολογητής

Ο Όσιος Χαρίτων ο Ομολογητής καταγόταν από το Ικόνιο και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυρηλιανού (270 - 275 μ.Χ.). Ήταν γνωστός για το χριστιανικό του ήθος, γι αυτό και όταν εξεδώθηκε διάταγμα κατά των Χριστιανών, ήταν από τους πρώτους που συνέλαβε ο Έπαρχος της πόλης. Υπεβλήθη σε φρικτά βασανιστήρια, αλλά ενώ ακόμη βρισκόταν στη φυλακή ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός δολοφονήθηκε. Ο Πρόβος που τον διαδέχθηκε στο θρόνο ακύρωσε το διάταγμα κι έτσι ο Χαρίτων αφέθηκε ελεύθερος. Αποφάσισε να καταφύγει στα Ιεροσόλυμα και να ζήσει ως αναχωρητής σε σπηλιές της περιοχής. Η φήμη του διαδόθηκε πολύ γρήγορα και ήρθαν στο πλευρό του πολλοί μαθητευόμενοι. Έτσι έκτισε στη Φαρά μεγάλη Λαύρα. Ποθώντας όμως την ερημία, αναχώρησε και πάλι για τα ενδότερα της ερήμου, όπου στην περιοχή Σουκά, έκτισε νέα Λαύρα. Εκεί παρέδωσε την ψυχή του εν Κυρίω.


Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας· καὶ τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατὸν τοὺς πόνους ἐκαρποφόρησας· καὶ γέγονας φωστὴρ τῇ οἰκουμένῃ, λάμπων τοῖς θαύμασιν, Χαρίτων Πατὴρ ἡμῶν ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χαρίτων τοῦ Πνεύματος, καταυγασθεῖς ταὶς αὐγαίς, φωστὴρ ἐχρημάτισας, τῆς ἐναρέτου ζωῆς, Χαρίτων μακάριε, σὺ γὰρ ὁμολογία, ἀληθείας ἐμπρέψας, ἔλαμψας ἐν ἐρήμῳ, ἐγκράτειας τοὶς πόνοις. Διὸ τῶν εὐφημούντων σέ, Πάτερ μνημόνευε.

Στιγμιότυπα από την 47η επέτειο Επανακομιδής της Τιμίας Κάρας του Αγίου Ανδρέου

φωτογραφία: Αλέξανδρος Κολλιόπολος

Αγία Ακυλίνα

Η Αγία Ακυλίνα καταγόταν από το χωριό Ζαγκλιβέρι της Θεσσαλονίκης και ανατράφηκε από γονείς ευσεβείς. Ο πατέρας της όμως, σκότωσε ένα Τούρκο, μετά από φιλονικία μαζί του. Για ν' αποφύγει την τιμωρία του θανάτου, δέχτηκε τον μουσουλμανισμό. Αλλά η μητέρα της έμεινε σταθερή στον Χριστό και κάθε μέρα δίδασκε στην Ακυλίνα την αρετή και την πίστη. Παρά τις επίμονες προσπάθειες του πατέρα της και τις απειλές των Τούρκων, η Ακυλίνα δεν αρνήθηκε τον Χριστό. Όταν την οδηγούσαν στο μαρτύριο την ακολουθούσε και η μητέρα της, που την παρότρυνε σ' αυτό. Η Ακυλίνα ήλεγχε με θάρρος τους Τούρκους και τη θρησκεία τους, με αποτέλεσμα να πεθάνει μαρτυρικά, μετά από πολυήμερο ραβδισμό, στις 27 Σεπτεμβρίου 1764 μ.Χ. σε ηλικία 19 ετών.

Κανείς δεν γνωρίζει που εναπόθεσαν οι συντοπίτες της το τίμιο λείψανο της. Λέγεται πως οι Τούρκοι θέλησαν ακόμη και νεκρή να την κάνουν δική τους , γι' αυτό και διέταξαν να την θάψουν στο τούρκικο νεκροταφείο που ήταν κοντά στο τζαμί για να ικανοποιήσουν έτσι τον άσβεστο εγωισμό τους. Έτσι κι έγινε. Το θεόσταλτο όμως φώς , που σαν άστρο κατέβηκε από τον ουρανό και στάθηκε πάνω από τον τάφο της , ήταν το σημείο που υποχρέωσε τους χριστιανούς συμπατριώτες της να κλέψουν το σώμα της και να το ενταφιάσουν κάπου όπου θα ήταν ασφαλές. Κατά την παράδοση , τα ονόματα των τολμηρών αυτών ανθρώπων ήταν Τσόπλας , Καλημέρης και Μπούκλας , οι οποίοι λέγεται πως έκαναν όρκο να μην μαρτυρήσουν ποτέ σε κανέναν το μυστικό , γιατί θα υπήρχε ο φόβος να βρεθεί το άγιο λείψανο της στα χέρια των Τούρκων. Χριστιανοί πολλοί έχουν φύγει έκτοτε από τη ζωή με τον καημό να προσκυνήσουν τα ιερά λείψανα της. Σήμερα έχει χτιστεί προς τιμήν της περικαλλής και μεγαλοπρε­πής Ιερός Ναός ο οποίος, όμως, παραμένει ελλιπής χωρίς την ευλογία των αγίων της λειψάνων.

Η μνήμη της Αγίας Ακυλίνας τιμάται από το 1957 μ.Χ. στις 27 Σεπτεμβρίου, ημέρα της τελειώσεώς της. Μέχρι τότε η Ακυλίνα εορταζόταν στις 24 Απριλίου. Αιτία αυτής της εορτολογικής μετατοπίσεως ήταν το ότι οι κάτοικοι του Ζαγκλιβερίου ήθελαν να συνδέσουν τις δύο μεγάλες πανηγύρεις του χωριού τους, του Αγίου Γεωργίου, στο όνομα του οποίου τιμώνταν ο κεντρικός ναός του χωριού, και της Αγίας τους. Από το 1957 μ.Χ. όμως η Ακυλίνα άρχισε να εορτάζεται πλέον στις 27 Σεπτεμβρίου, ενώ από το 1984 μ.Χ. και μετά, που συστήθηκε και δεύτερη ενορία στο χωριό, της Αγίας Ακυλίνας, και άρχισε η ανοικοδόμηση μεγαλοπρεπέστατου ναού προς τιμήν της, η μνήμη της και η εορτή της μετατοπίσθηκαν επισήμως την 27η Σεπτεμβρίου.

Σε κάποιο χειρόγραφο που βρέθηκε στο ναό του Αγίου Γεωργίου στο Ζαγκλιβέρι υπάρχει μία πρόσφατα εκδεδομένη Ακολουθία πρός τιμήν της Ακυλίνας, που ψαλλόταν μέχρι το 1969 μ.Χ.. Η Ακολουθία, ως κάτοχος της οποίας φέρεται ο μοναχός Πολύκαρπος Αθ. Γιακούδης Παντοκρατορινός και της οποίας ο συνθέτης είναι άγνωστος, περιλαμβάνει την Ακολουθία του Εσπερινού, του Όρθρου, τη Λειτουργία, το βίο και το Μαρτύριο της Αγίας. Το Σεπτέμβριο του 1969 μ.Χ. ο υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης, συνέθεσε Ακολουθία πρός τιμήν της, η οποία ψάλλεται από τότε στην εορτὴ της Αγίας. Μέχρι σήμερα ακολούθησαν αρκετές εκδόσεις της ίδιας Ακολουθίας, ενώ το 1980 μ.Χ. προστέθηκαν και Χαιρετισμοί και Εγκώμια στην παρθενομάρτυρα από τον ίδιο υμνογράφο.

Η πρώτη εικονογράφηση της νεομάρτυρος χρονολογείται το 1858 μ.Χ. σε κάποιο έργο του ιεροδιακόνου Ιεροθέου της Ιεράς Μονης Λογγοβάρδας και μετέπειτα επισκόπου Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, όπου εικονίζονται όλοι οι μετά την Άλωση νεομάρτυρες. Σ᾿ αυτήν απεικονίζεται και η Ακυλίνα μαζὶ με την Κυράννα και την Άργυρη.

Επίσης στον κεντρικό ναό του Ζαγκλιβερίου, τον Άγιο Γεώργιο, βρίσκονται τρείς από τις παλαιότερες εικόνες της Αγίας. Η πρώτη χρονολογείται το 1903 μ.Χ. και παρουσιάζει ολόσωμη την Αγία· κάτω αριστερά και δεξιά περιέχονται δύο σκηνές από το βίο της, η μαστίγωση και η κοίμησή της, ενώ επάνω αριστερά παριστάνεται ο Χριστός να ευλογεί την Αγία. Η δεύτερη εικόνα που παρουσιάζει επίσης ολόσωμη την Ακυλίνα φέρεται ως δέηση του «Πολυκάρπου ᾿Αθανασίου Γιαγκούδη Ζαγκλιβερινῷ Παντοκρατορινῷ ἐν ῾Αγίῳ ῎Ορει τῇ 1 Σεπτεμβρίου 1904”, είναι δηλαδὴ προσφορά του ίδίου προσώπου, δαπάνη του οποίου έγινε και η πρώτη Ακολουθία πρός τιμήν της νεομάρτυρος. Τέλος, η τρίτη εικόνα είναι δέηση του Παναγιώτη Αναγνώστου το 1913 μ.Χ., και εικονίζονται η Αγία Ακυλίνα μαζὶ με την Αγία Κυράννα. Και οι τρείς εικόνες έχουν αγιορειτικὴ προέλευση.

Το σπίτι της Αγίας όπου και ο τόπος του μαρτυρίου της, σώζεται μέχρι σήμερα, όχι βέβαια σε καλή κατάσταση. Ένα καντήλι που καίει νύχτα μέρα δηλώνει το σεβασμό των Ζαγκλιβερινών στην Αγία Ακυλίνα την οποία τιμούν κατά τη διάρκεια των Ακυλίνειων.

Ἀπολυτίκιον

Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον

Ζαγκλιβέριον χαίρει εν τη αθλήσει σου, η σε βλαστήσασα κώμη ως άνθος εύοσμον, Ακυλίνα του Χριστού καλλιπάρθενε· συ γαρ ενήθλησας στερρώς, και εδέξω εκ Θεού το στέφος της αφθαρσίας, εκδυσωπούσα απαύστως, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἀκυλίναν τὴν θείαν ἀνευφημήσωμεν, οἴα θεόφρονα κόρην καὶ Ἀθληφόρον Χριστοῦ, τὴ ἀγάπη γὰρ αὐτοῦ πίστει ἠνδρίσατο, καὶ καθεῖλε τὸν ἐχθρόν, δι' ἀγώνων ἱερῶν καὶ δόξης τυχοῦσα θείας Χριστῷ τῷ Λόγῳ πρεσβεύει, ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

Ἑορτή Ἐπανακομιδῆς Τιμίας Κάρας τοῦ ἉγίουἈποστόλου Ἀνδρέου Πάτρα 24-25/9/2011

Μὲ λαμπρότητα ἑορτάσθη ἡ 47^η Ἐπέτειος τῆς Ἐπανακομιδῆς τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου.

·                    Τὴν παραμονὴ στὸν κατάμεστο ἀπὸ κόσμο νέο Ναὸ τοῦ Ἀποστόλου, ἐτελέσθη ὁ μέγας Ἑσπερινός, χοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Φαναρίου κ. Ἀγαθαγγέλου, Γενικοῦ Διευθυντοῦ τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, συγχοροστατούντων τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου καὶ Πατρῶν κ. Χρυσοστόμου.

Τὸν θεῖο λόγο ἐκήρυξε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Φαναρίου.

Στὴν προσλαλιὰ του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, εὐχαρίστησε τοὺς δύο Ἀρχιερεῖς γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς προσκλήσεως νὰ μετέχουν στὸν λαμπρὸ ἑορτασμὸ καὶ εὐχήθηκε τὰ δέοντα.

 

·                    Τὴν Κυριακὴ 25 Σεπτεμβρίου, στὸν Νέο Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου ἐτελέσθη Ἀρχιερατικὸ συλλείτουργο, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου, συλλειτουργούντων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ. Χρυσοστόμου καὶ τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Φαναρίου κ. Ἀγαθαγγέλου.

Ὁ Ἱερὸς Ναὸς κατεκλύσθη ἀπὸ χιλιάδες προσκυνητάς Πατρινοὺς καὶ ἄλλους, οἱ ὁποῖοι μὲ εὐλάβεια ἠσπάσθησαν τὴν Τιμία Κάρα τοῦ Πρωτοκλήτου τῶν Ἀποστόλων.

Παράλληλα ἐτελεῖτο Θεία Λειτουργία καὶ στὸν Παλαιὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ὅπου ὁ Τάφος του, ὅπου ἐπίσης εἶχε δημιουργηθῆ τὸ ἀδιαχώρητο ἀπὸ τὸν κόσμο.

Τὸν θεῖο λόγο ἐκήρυξε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος.

Στὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, προσεφώνησε τοὺς φιλοξενούμενους Ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς εὐχαρίστησε γιατί προσῆλθαν ἐν χαρᾷ νὰ συνεορτάσουν μὲ τὴν Ἐκκλησία τῶν Πατρέων.

Πρὸς τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρον ἀπευθυνόμενος ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, τοῦ εὐχήθηκε σύντομα νὰ ἀπολαύσῃ συναγμένα τὰ ἐσκορπισμένα τέκνα του, στὴν Ἱερὰ Μητρόπολή του, στὴ μαρτυρικὴ Προῦσα, ἀλλὰ καὶ σύντομα νὰ δώσῃ ὁ Θεὸς διά πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου νὰ ἐπαναλειτουργήσῃ ἡ κατὰ Χάλκην Θεολογικὴ Σχολή, ὥστε νὰ χαρῇ σύμπασα ἡ Ὀρθοδοξία. Σημειωτέον ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος Προύσης ἐτοποθετήθη ἀπὸ τὸν Παναγιώτατο καὶ Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης, ὅπου καὶ ἡ περίπυστος Θεολογικὴ Σχολή.

Ἀκόμη ὁ Σεβασμιώτατος ἀνεφέρθη στὴν μαρτυρικὴ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ στοὺς Πατέρας ποὺ ὑπηρετοῦν ἐκεῖ αἵροντες στὸν Σταυρὸν τῆς Ἑλληνορθοδοξίας, μὲ πρῶτον τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη. Παρεκάλεσε δὲ τὸν Σεβασμιώτατον Προύσης νὰ μεταφέρῃ τὰ σέβη καὶ προσκυνήματα τοῦ Ἐπισκόπου, τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καὶ τοῦ φιλοθέου Πατραϊκοῦ Λαοῦ στὴν Α.Π.Θ. τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τὴν διαβεβαίωση, ὅτι τοὺς συνοδεύει ἡ προσευχή μας γιὰ τὴν ἐνίσχυσή τους παρὰ Κυρίου στὸν μαρτυρικό τους δρόμο καὶ στὸν ἱερὸ ἀγῶνα τους γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸ Γένος.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, ἐμνήσθη καὶ τῆς Ἐπισκέψεως τοῦ Παναγιωτάτου καὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὴν Πάτρα, πρὶν ἀπὸ τρία χρόνια, γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τῶν ἑκατὸ ἐτῶν ἀπὸ τὴν θεμελίωση τοῦ Νέου Ναοῦ, τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου καὶ τῶν θερμῶν ἐκδηλώσεων τοῦ Πατραϊκοῦ Λαοῦ, πρὸς τὸν Πατριάρχη τοῦ Γένους.

Ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Θεοφιλέστατον Ἐπίσκοπον Φαναρίου κ. Ἀγαθάγγελον, ὁ Σεβασμιὠτατος Μητροπολίτης μας τὸν εὐχαρίστησε γιὰ τὴν παρουσία του στοὺς λαμπροὺς ἑορτασμοὺς τῆς Πατραϊκῆς Ἐκκλησίας καὶ εὐχήθηκε νὰ ἔχῃ ὑγεία καὶ δύναμη παρὰ Θεοῦ, ὥστε νὰ φέρῃ ἀγλαοὺς καρποὺς καὶ στὴν συνέχεια ἐργαζόμενος ὡς Γενικὸς Διευθυντὴς στὸν Ὀργανισμὸ τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ὁ Σεβασμιώτατος Προύσης, εὐχαρίστησε τὸν Σεβασμιώτατο Πατρῶν καὶ ἀνεφέρθη στὸν σύνδεσμο ἀγάπης καὶ φιλίας ποὺ τοὺς συνδέει ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν, ὅταν σὲ δύσκολες ἐποχὲς γιὰ τὴν Ἐκκλησία ὑπηρετοῦσαν ὡς Γραμματεῖς καὶ Ἀρχιγραμματεῖς τῶν Ἱερῶν Συνόδων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀντιστοίχως.

Μετέφερε στὸν Σεβασμιώτατο, ὁ Ἅγιος Προύσης, ὅπως καὶ στὸν Ἱερὸ Κλῆρο καὶ τὸν εὐσεβῆ Πατραϊκὸ Λαὸ τὶς εὐχές καὶ εὐλογίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καὶ προσεκάλεσε ὅλους νὰ ἐπισκεφθοῦν τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.

·                    Τὸ ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας ἄρχισε ἡ Λιτανεία τῆς Τιμίας Κάρας καὶ τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ἀπὸ τὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου μὲ τὴν συμμετοχὴ τῶν Ἀρχιερέων ἁπάντων τῶν Κληρικῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν καὶ χιλιάδων πιστοῦ Λαοῦ.

Ἡ Ἁγία Κάρα μετεφέρθη, κατ’ ἀρχὰς λιτανευτικὰ στὴν ἰχθυόσκαλα, ὅπου ἐτελέσθη Ἁγιασμὸς ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς νέας ἁλιευτικῆς περιόδου καὶ ἐν συνεχείᾳ μὲ πλοιάριο μετεφέρθη ἡ Ἁγία Κάρα τῇ συνοδείᾳ χιλιάδων πιστῶν σὲ ἄλλα πλωτὰ μέσα, στὸν μῶλο τῆς Ἁγίου Νικολάου καὶ μετὰ ταῦτα στὴν Πλατεία Τριῶν Συμμάχων ὅπου ἀνεπέμφθη Δοξολογία.

Στὸν χῶρο αὐτὸ ἔγινε ἡ ὑποδοχὴ τῆς Ἁγίας Κάρας, ἐπανακομιζομένης ἐκ Ρώμης, τὴν 26ην Σεπτεμβρίου 1964. Ἐκεῖ παρεδόθη ἡ Ἁγία Κάρα στὰ χέρια τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου Πατρῶν Κωνσταντίνου, ἀπὸ τὸν Καρδινάλιο Μπέα, Ἐκπρόσωπο τοῦ Πάπα Παύλου τοῦ ΣΤ’.

Μετὰ τὴν Δοξολογία, ἀπηύθυνε πρὸς τὰ πλήθη τῶν πιστῶν, ἐμπνευσμένο λόγο, ὁ Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος καὶ ἄρχισε τὸ δεύτερο μέρος τῆς Λιτανείας τῇ συμμετοχῇ ὅλων τῶν Ἀρχῶν, ἑκατοντάδων Κληρικῶν καὶ χιλιάδων πιστῶν.

Ἡ Λιτανεία κατέληξε στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ὅπου ἐναπετέθη ἡ Ἁγία Κάρα καὶ ἀκολούθησε ἡ Ἱερὰ Παράκλησις πρὸς τὸν Ἅγιο Ἀνδρέα ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ. 

Ι.Μ.Πατρών 

47η επέτειος Επανακομιδής της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου Αγίου Ανδρέου στην Πάτρα

Η πόλις των Πατρών εόρτασε μεγαλοπρεπώς αυτό το Σαββατοκύριακο την 47^η επέτειο Επανακομιδής της Τιμίας Κάρας του Πολιούχου της, Αποστόλου Αγίου Ανδρέου.

Το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου το απόγευμα τελέσθηκε Πολυαρχιερατικός Εσπερινός μετ΄ Αρτοκλασίας, χοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Φαναρίου κ. Αγαθαγγέλου ο οποίος είναι Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Συγχοροστάτησαν ο Προύσης κ. Ελπιδοφόρος και ο Πατρών κ. Χρυσόστομος.

Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος κ. Αγαθάγγελος ανέφερε μεταξύ άλλων ότι δοξάζουμε σήμερα τον Άγιο Θεό, τον Παράκλητο, το Πνεύμα της Αληθείας, που όλον συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας, διότι μας αξίωσε να συναχθούμε  και να έχουμε την ευλογία και την πνευματική χαρά της κοινωνίας, να συναντήσουμε την Σεβασμιώτητά σας, τον Επίσκοπο και Μητροπολίτη της αγιοτόκου πόλεως των Πατρών, ανταποδίδοντες από καρδίας την ζωή  και την αγάπη, και να προσκυνήσουμε μαζί με το Ποίμνιό σας, τους Πατέρες και τους Αδελφούς, τον τόπο του μαρτυρίου και τα χαριτόβρυτα Ιερά Λείψανα του Αγίου Ενδόξου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου.

Βλέποντας, και μετά του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Προύσης κ. Ελπιδοφόρου, την λαμπρά αυτή σύναξη του Πνεύματος, την περιφανή τούτη πανήγυρη και την πολυάνθρωπη θήρα που άθροισε ο περιφανής και Πρωτόκλητος των Αποστόλων Ανδρέας, υπομιμνήσκεται προς όλους μας η Αποστολική θα γίνει της Δεσποτικής φωνής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που λέγει: «Δεύτε οπίσω μου, και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων».

Δεύρο, να θαυμάσουμε Ανδρέαν, τον επώνυμο της Αποστολικής ανδρείας, την αρχή της αποστολικής χορείας, τον οξυδερκή προς την Δεσποτικήν Παρουσίαν, τον ανταλλαξάμενο την μαθητεία του Ιωάννου του Προδρόμου με την διδασκαλία του Χριστού. Έτσι ο Ανδρέας καθίσταται μαθητής και καθηγητής ανθρώπων. Και αρπάζει της αποστολής την αξία: «Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν»…

Ολοκλήρωσε την θαυμάσια ομιλία του λέγοντας: …Καλούμεθα, λοιπόν, να επιτελούμε μέχρι τέλους, τον «προκείμενον ημίν αγώνα» και να ελπίζουμε. Εκεί πάλι πρέπει και μπορεί τα ανθρώπινα ορόσημα, εκεί πάλι πρέπει και μπορεί να μεταποιηθεί η πίστη σε ελπίδα.

Αυτή η ελπίδα, την οποία οφείλομε να βεβαιώσουμε  με τη ζωή μας, μας καθιστά ικανούς να φέρουμε τον σταυρό του παρόντος και προκαλεί την ιστορία. Διότι αυτή είναι η αδυναμία της χριστιανικής ελπίδας. Να ζει τον σταυρό και να προσφέρει την Ανάσταση.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. Χρυσόστομος ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Προύσης κ. Ελπιδοφόρο για την παρουσία του στις θρησκευτικές εκδηλώσεις και ευχήθηκε συντόμως να επαναλειτουργήσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης μετά και την εγκατάσταση σας, στην Ηγουμενία της Μονής. Επισήμανε επίσης τις ωφέλειες που θα έχει ένα τέτοιο ενδεχόμενο για ολόκληρη την Ορθοδοξία.

Τέλος, ο Πατρών κ. Χρυσόστομος ευχαρίστησε για την παρουσία του και τον Φαναρίου κ. Αγαθάγγελο, υπογραμμίζοντας το σπουδαίο έργο που επιτελεί ως Δ/ντής της Αποστολικής Διακονίας.

Μετά το πέρας της ακολουθίας του Εσπερινού, και οι τρεις Αρχιερείς επισκέφθηκαν τον παλαιό Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέου όπου προσκύνησαν τον Τάφο του Αγίου.

Την Κυριακή το πρωί στον περικαλλή νέο Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέου τελέσθηκε πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία εις την οποία προεξήρχε ο Προύσης κ. Ελπιδοφόρος με συλλειτουργούς τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Φαναρίου κ. Αγαθάγγελο, τον Πατρών κ.κ. Χρυσόστομο και πλειάδα ιερών από την Ι.Μ. Πατρών και άλλων Μητροπόλεων.

Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο Προύσης κ. Ελπιδοφόρος ο οποίος ευχαρίστησε τον άγιο Πατρών για την δυνατότητα που του έδωσε ώστε να συμμετάσχει στον διήμερο θρησκευτικό εορτασμό και τον προσκάλεσε να επισκεφθεί την Ιερά Μονή της Χάλκης.

Αναφέρθηκε στον βίο του Αγίου Ανδρέου και στον σύνδεσμο της Κωνσταντινούπολης με την Πάτρα όπου Ιδρυτής της Εκκλησίας και στις δύο πόλεις, είναι ο Άγιος Ανδρέας.

Στην γνωριμία του με τον Σεβ. Μητροπολίτη Πατρών κ.κ. Χρυσόστομο είπε, ότι γνωρίστηκαν σε δύσκολους καιρούς , όταν υπήρχαν σοβαρά προβλήματα μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ελλαδικής Εκκλησίας. Την εποχή εκείνη ήμασταν και οι δύο Αρχιγραμματείς.

Το απόγευμα τελέσθηκε η λιτάνευσις της Τιμίας Κάρας και της Ιεράς Εικόνος του Αγίου με τον καθιερωμένο Αγιασμό στην Ιχθυόσκαλα για την έναρξη της νέας περιόδου των εργασιών των αλιέων, ιχθυοπαραγωγών και ιχθυοπωλών. Εν συνεχεία εν πλω Κλήρος και Λαός μετέβησαν στην πλατεία Τριών Συμμάχων όπου τελέσθηκε Ευχαριστήρια Δοξολογία.

Κατόπιν σχηματίσθηκε πομπή με προορισμό τον Ιερό ναό του Αγ. Ανδρέου. 

Αλέξανδρος Κολλιόπουλος

 

Πηγή : Αναστάσιος

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος (Μετάσταση)

Αρκετοί είχαν την άποψη ότι ο Ιωάννης δεν πέθανε, αλλά μετατέθηκε στην άλλη ζωή, όπως ο Ενώχ και ο Ηλίας. Αφορμή γι' αυτή την άποψη έδωσε το γνωστό ευαγγελικό χωρίο, Ιωάννου κα’ 22. Όμως, ο αμέσως επόμενος στίχος κα' 23 διευκρινίζει τα πράγματα.

Η παράδοση που ασπάσθηκε η Εκκλησία μας είναι η έξης: Ο Ιωάννης σε βαθειά γεράματα πέθανε στην Έφεσο και τάφηκε έξω απ' αυτή. Αλλά μετά από μερικές ήμερες, όταν οι μαθητές του επισκέφθηκαν τον τάφο, βρήκαν αυτόν κενό. Η Εκκλησία μας, λοιπόν, δέχεται ότι στον αγαπημένο μαθητή του Κυρίου συνέβη ότι και με την Παναγία μητέρα Του. Δηλαδή, ο Ιωάννης ναι μεν πέθανε και ετάφη, αλλά μετά τρεις ημέρες αναστήθηκε και μετέστη στην αιώνια ζωή, για την οποία ο ίδιος, να τί λέει σχετικά: «Ὁ ἔχων τὸν υἱὸν ἔχει τὴν ζωήν, ὁ μὴ ἔχων τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὴν ζωὴν οὐκ ἔχει» (Α' επιστολή Ιωάννου, ε' 12). Εκείνος, δηλαδή, που είναι ενωμένος μέσω της πίστης με το Χριστό και τον έχει δικό του, έχει την αληθινή και αιώνια ζωή. Εκείνος, όμως, που δεν έχει τον Υιό του Θεού, να έχει υπ’ όψιν του πως δεν έχει και την αληθινή και αιώνια ζωή.


Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β’.
Ἀπόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπηπημένε, ἐπιτάχυνον, ῥῦσαι λαὸν ἀναπολόγητον, δέχεταί σε προσπίπτοντα, ὁ ἐπιπεσόντα τῷ στήθει καταδεξάμενος· ὃν ἱκέτευε, Θεολόγε, καὶ ἐπίμονον νέφος ἐθνῶν διασκεδάσαι, αἰτούμενος ἡμῖν εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος.

Γόρτυνος Ιερεμίας: "Κάτω οι ψεύτικοι θεοί του Ολύμπου και η ειδωλολατρία"

Πρέπει να πονέσουμε, αδελφοί μου χριστιανοί, γι’ αυτά που συμβαίνουν στην σημερινή μας εποχή.

Σαν τον άγιο Πολύκαρπο πρέπει να πούμε κι εμείς: «Ω Χριστέ, σε ποιους καιρούς με φύλαξες, για να υποφέρω αυτά τα πράγματα»! Αλλά πρέπει, χριστιανοί μου, να έχει κανείς και μάτια για να βλέπει γύρω του· θέλω να πω ότι πρέπει να έχει νου καθαρό, για να εμβαθύνει στα παρατηρούμενα της σημερινής εποχής. Μεταξύ όλων των κακών, προσωπικά, ως μεγαλύτερο απ’ όλα τα κακά και απ’ όλα τα αμαρτήματα της εποχής μας θεωρώ το κίνημα Ελλήνων χριστιανών, Δωδεκαθεϊστών λεγομένων, που με παλμό και βρασμό ψυχής θέλουν να φέρουν πάλι στον αγιασμένο και ένδοξο τόπο μας την ειδωλολατρία, το δωδεκάθεο του Ολύμπου. Και μάλιστα την ιδεολογία τους αυτή θέλουν να την ενθρονίσουν ιδιαίτερα στην Αρκαδία, ως έχουσα τα ωραιότερα τοπία για τον σκοπό τους.

Ποιοι είναι αυτοί οι Δωδεκαθεϊστές, χριστιανοί μου; Είναι άνθρωποι βαπτισμένοι χριστιανοί, που, χωρίς να τους βάλουν το μαχαίρις στον λαιμό, όπως έκαναν στους μάρτυρες, αυτοί αρνήθηκαν το βάπτισμά τους, «έπτυσαν την άγια κολυμβήθρα τους», όπως έλεγε ο δικός μας από την Νυμφασία πατήρ Γερβάσιος, πρόδωσαν την άγια πίστη στον Ιησού Χριστό και την καλή μας Παναγία και έκαναν θρησκεία τους το ψέμα, τους δώδεκα «θεούς» τάχα του Ολύμπου.

Και θέλουν τώρα να κάνουν και μάς να πλανηθούμε σαν κι αυτούς. Αυτό θέλουν!

Το κίνημα αυτό, που δυστυχώς έχει και νέους ανθρώπους στα σπλάγχνα του, λέγεται Νεοειδωλολατρία ή και Νεοπαγανισμός και συνδέεται στενά με το άλλο κίνημα της «Νέας Εποχής», για το οποίο σάς μίλησα σε ένα προηγούμενό μου κήρυγμα. Δεν είναι κίνημα που συμβαίνει μόνο στην πατρίδα μας, αλλά ακριβώς, επειδή συνδέεται με την «Νέα Εποχή», που είναι μία παγκόσμια λαίλαπα, έτσι και παντού οι άνθρωποι, με την αναζήτηση τάχα του «αρχαίου», αναζητούν τις αρχαίες θρησκείες, και θέλουν να τις προβάλλουν στην πολιτισμένη εποχή μας ως αληθινές. Πρόκειται για μια παγκόσμια παγανιστική θρησκεία.

Τα στελέχη της θρησκείας αυτής συγκροτούν συνέδρια σ’ όλο τον κόσμο και μάλιστα το 2004, με την αφορμή των ολυμπιακών αγώνων, πραγματοποιήθηκε τέτοιο συνέδριο και στην πρωτεύουσά μας, την Αθήνα.

Στην Ελλάδα οι Νεοειδωλολάτρες αποτελούν διάφορες ομάδες και με διάφορα περιοδικά και βιβλία και εκπομπές από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, αλλά και ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, μάς προβάλλουν την αρχαία ειδωλολατρική θρησκεία και συγχρόνως υβρίζουν τον χριστιανισμό και τον παρουσιάζουν σαν μία «εβραϊκή αίρεση» ξένη τάχα προς το πνεύμα του ελληνισμού. Αλλά ποιους αρχαίους θεούς θέλουν να μάς φέρουν και να μάς κάνουν να τους προσκυνήσουμε; Θα χρειαζόταν, χριστιανοί μου, ώρα πολλή για να ανοίξω τα βιβλία των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων για να σάς πω πόσο αηδιαστική και παράλογη είναι η αρχαία ειδωλολατρική θρησκεία.

Οι «θεοί» της φέρονται να διαπράττουν ηθικά όργια και φοβερές εχθρότητες μεταξύ τους. Οι «θεοί» που λάτρευαν οι πρόγονοί μας, αυτοί που θέλουν να μάς φέρουν οι Δωδεκαθεϊστές, έκαναν μοιχείες, πορνείες, παιδεραστίες, αιμομιξίες, ομοφυλοφιλίες, απάτες, κλοπές κ.ά., πράγματα δηλαδή που κάνουν οι χειρότεροι των ανθρώπων.

Αυτά που σάς λέω είναι έγκυρα και έχουμε μαρτυρίες από κείμενα. Φτάνει να σάς πω για την Αφροδίτη μόνο ότι είχε στην υπηρεσία της χίλιες πόρνες και στην γιορτή της κάτω στην Κόρινθο γίνονταν όργια. Ακόμη, έχουμε βέβαιες αναφορές των αρχαίων συγγραφέων μας ότι και ανθρωποθυσίες γίνονταν υπέρ των αρχαίων «θεών».

Πέστε μου, παρακαλώ, χριστιανοί μου, είναι θεοί αυτοί, ώστε να μπορούμε να προσευχηθούμε σ’ αυτούς και να μπορεί να αποτελέσουν πρότυπα για ‘μας; Μπορεί να μάς προστατεύσουν τέτοιοι «θεοί»; Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι από νωρίς νόησαν το αίσχος της θρησκείας των αρχαίων προγόνων μας και την έκριναν, την κατέκριναν και την ήλεγξαν πολύ αυστηρά για την αισχρότητά της και την δεισιδαιμονία της. Και τελικά την αρνήθηκαν! Γι’ αυτό και το τέλος πολλών από αυτούς ήταν μαρτυρικό. Αναφέρω προς τιμήν τους μερικά ονόματα: Πρωταγόρας, Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Θεόφραστος, Αισχύλος, Δημόκριτος κ.ά.

Είχε ήδη καταπέσει πριν από τον ερχομό του Χριστού η αρχαία ειδωλολατρική θρησκεία στην χώρα μας. Και οι Έλληνες απογοητευμένοι και κουρασμένοι από τα ψέματα και την πλάνη και το αίσχος της ειδωλολατρίας άνοιξαν διάπλατα την καρδιά τους και θρόνιασαν σ’ αυτήν την άγια διδασκαλία του Χριστού και έγιναν λάτρεις Του. Και όταν αργότερα ένας βασιλιάς, Ιουλιανός το όνομα, θέλησε να επαναφέρει την αρχαία πλάνη, έμαθε από την ίδια την πηγή του ότι πάνε πια τα ψέματα, οι μαντείες και οι μαγείες, «απέσβετο και λάλον ύδωρ»! Ήρθε η πίστη του Χριστού και σάρωσε την πλάνη και της ειδωλολατρίας και το αίσχος του δωδεκάθεου και γνώρισε ο κόσμος την θεογνωσία και έγινε η πατρίδα μας ανθόκηπος και φύτρωσαν σ’ αυτόν μοσχοβολητά λουλούδια, οι άγιοι.

Έτσι έχουμ άγιο Δημήτριο, αγία Βαρβάρα, άγιο Γεώργιο, αγία Αικατερίνη και τόσους άλλους αγίους και μάρτυρες, «νέφος μαρτύρων», που έχυσαν το αίμα τους ομολογούντες την πίστη στον Χριστό και αρνούμενοι το ψέμα της ειδωλολατρίας. Πού να σάς τα λέγω, χριστιανοί μου, διηγούμενος τα μεγαλεία των αγίων μαρτύρων της πίστης μας στους αγώνες τους ενάντια των δώδεκα θεών του Ολύμπου, που θέλουν να μάς επαναφέρουν και σύγχρονοι τυφλωμένοι Έλληνες.

Να σάς πω για νεαρές κοπέλλες, που τις έπιαναν οι ειδωλολάτρες βασιλείς από τον λαιμό και τις έφερναν μπροστά στα είδωλα του Δία και της Αφροδίτης και των άλλων ψεύτικων θεών, για να κάνουν προσευχή στα αγάλματά τους και να τους προσφέρουν μια χούφτα λιβάνι.

Και οι κοπελλούλες αυτές με πίστη δυνατή στον Χριστό σταύρωναν τα είδωλα και αυτά συντρίβονταν και γίνονταν κομμάτια. Και άλλος μάρτυρας χριστιανός, που τον έφεραν κι αυτόν στο άγαλμα του Δία να το προσκυνήσει, σταύρωσε το άγαλμα και το ρώτησε: «Δία, είσαι θεός;». «Όχι», απήντησε το νεκρό άγαλμα και συντρίφθηκε και έγινε και αυτό κομμάτια.

Τα έβλεπαν αυτά τα φαινόμενα οι ειδωλολάτρες και όλοι μαζί, ομαδικά, ομολογούσαν και αυτοί την πίστη τους στον Χριστό ως αληθινό Θεό.

Αλλά επειδή μάς έχουν γίνει πολύ ενοχλητικοί οι Δωδεκαθεϊστές, για στηριγμό των αδελφών μας χριστιανών και για να έχουμε επιχειρήματα να τους αποκρούουμε, θα συνεχίσουμε το ίδιο θέμα και στο επόμενο κήρυγμά μας.

Κάτω οι ψεύτικοι δώδεκα θεοί του Ολύμπου και όλη η ειδωλολατρία! Σταθεροί μέχρι θανάτου στην άγια πίστη του Χριστού μας, του μόνου αληθινού Θεού μας, και πιστά τέκνα της ορθόδοξης Εκκλησίας μας!

†   Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας

 

www.romfea.gr

Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης Θεολόγος:"Δεν αγαπήσαμε την Πατρίδα μας"

«Σήμερα βιώνουμε αυτή την κρίση γιατί δεν αγαπήσαμε την Πατρίδα μας, δεν την νοιαστήκαμε την Πατρίδα μας, κοιτάξαμε το ίδιον όφελος, τα ίδια συμφέροντα και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε και ο Θεός να βάλει το χέρι του να μην φθάσουμε και σε χειρότερα»

«Όπως λέει και ο Άγιος Εφραίμ, ο πραγματικός χριστιανός αγαπά όλων τον κόσμο, όπως ακριβώς μας διδάσκει η μάνα μας η Εκκλησία»

«η Παναγία μας να μας προστατεύει και να θεραπεύει, τα αρρωστήματα και παθήματα των ψυχών και των σωμάτων και να πρεσβεύει στις ενέργειες μας»

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΥ

Ο Απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος, ο Θεμελιωτής και ιδρυτής της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στο Βυζάντιο, πέρασε από την Θράκη και τη Μακεδονία και ήλθε στην Πελοπόννησο. Εγκαταστάθηκε στην Πάτρα, όπου εκήρυξε τον Χριστό, ίδρυσε την τοπική Εκκλησία και μαρτύρησε με σταυρικό θάνατο. Ο τάφος του υπάρχει μέχρι σήμερα στον παλαιό Ι. Ναό του Αγίου στην Πάτρα.

Μετά τους χρόνους των διωγμών μέρος του ιερού λειψάνου του Πρωτοκλήτου μετακομίστηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ο γιος του Μ. Κωνσταντίνου, αυτοκράτορας Κωνστάντιος, έστειλε στην Αχαΐα τον δούκα Αρτέμιο (τον μετέπειτα Άγιο) ο οποίος πήρε από την Πάτρα, πιθανότατα, μέρος του λειψάνου του Πρωτοκλήτου, το οποίο στις 3 Μαρτίου 357 κατατέθηκε στο ναό των Αγίων Αποστόλων μέσα σε πολύτιμη θήκη που έφερε την επιγραφή "Θησαυρός των Πατρέων". Από εκεί μεγάλο τμήμα του λειψάνου άρπαξαν οι Λατίνοι το 1204 και το μετέφεραν στο Αμάλφι της Ιταλίας.

Στις 11 Απριλίου 1462 ο ηγεμόνας της πόλεως των Πατρών Θωμάς Παλαιολόγος, ο τελευταίος δεσπότης του Μωρηά και αδελφός του τελευταίου αυτοκράτορα του Γένους Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, φεύγει από την Πάτρα και πηγαίνει στη Δύση, καθώς και η Πελοπόννησος είχε υποδουλωθεί πλήρως στους Τούρκους (1460). Ο Θωμάς Παλαιολόγος είχε πάρει μαζί του και την Τιμία Κάρα του Πρωτοκλήτου Αποστόλου για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων, και την παρέδωσε στους Λατίνους για ασφαλέστερη φύλαξη. Ο Θωμάς Παλαιολόγος παρέδωσε αρχικά την Αγία Κάρα στον απεσταλμένο του πάπα Καρδινάλιο στην Αγκώνα. Από εκεί μεταφέρθηκε προσωρινά στην πόλη Νάρνη της Ομβρικής, όπου παρέμεινε παραπάνω από ένα χρόνο, μέχρις ότου απελευθερωθεί η περιοχή της Ρώμης, ώστε να γίνουν ανεμπόδιστα οι μεγαλοπρεπείς τελετές. Το ιερό λείψανο μεταφέρθηκε από τη Νάρνη στα πρόθυρα της Ρώμης, εκεί όπου άλλοτε ο Μ. Κωνσταντίνος είχε δει το όραμα "εν τούτω νίκα" . Εκεί το παρέλαβε ο Πάπας, και με μεγάλη πομπή μετακομίστηκε στη Ρώμη. Η κάρα του Πρωτοκλήτου παραδόθηκε στον πάπα Πίο τον Β' από τον έλληνα καρδινάλιο Βησσαρίωνα, ο οποίος εκφώνησε και υψηλό λόγο κατά την απόθεση της Τιμίας Κάρας στο ναό του Αγίου Πέτρου.

Πέρασαν 500 χρόνια. Το 1962 η Ι. Μητρόπολις Πατρών και ο Δήμος Πατρέων κατέβαλαν πολλές προσπάθειες προκειμένου η Ρώμη να αποδώσει τον "Θησαυρόν των Πατρέων" στην πόλη του μαρτυρίου του Πρωτοκλήτου. Η ανταπόκριση ήταν θετική. Ο μεγαλεπήβολος πάπας Παύλος ο ΣΤ' αποφάσισε να επιστρέψει στην Πάτρα την Τιμία Κάρα, εις ένδειξη καλής θελήσεως. Αντιπροσωπεία του Πάπα Παύλου με επικεφαλής τον Καρδινάλιο Μπέα μετέφεραν την Τιμία Κάρα του Αποστόλου Ανδρέου από το ναό του Αγίου Πέτρου της Ρώμης και την παρέδωσαν στον Μητροπολίτη Πατρών Κωνσταντίνο στις 26 Σεπτεμβρίου 1964, στην πλατεία Τριών Συμμάχων, ενώπιον χιλιάδων λαού, 20 αρχιερέων, του Προέδρου της Κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου, του κλήρου της Ι. Μητροπόλεως και πολλών άλλων επισήμων. Στη συνέχεια η Τιμία Κάρα με μεγαλειώδη πομπή μεταφέρθηκε στο Ναό του Αγίου Ανδρέου, όπου εψάλη Δοξολογία με την παρουσία της διαδόχου Ειρήνης.

Ολόκληρο το χρονικό της επανακομιδής της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου Ανδρέου στην Πάτρα, έγραψε ο τότε Αρχιμ. Νικόδημος Βαλληνδράς (ο πρ. Μητροπολίτης Πατρών), ο οποίος έγραψε και την Ασματική Ακολουθία για το γεγονός αυτό.

Το χρονικό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Εκκλησία" (15 Οκτωβρίου 1964, αριθ. 20) ενώ η Ακολουθία εκδόθηκε από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος (Αθήναι 1964).

Η Ι. Μητρόπολις Πατρών είχε εκδώσει την εποχή εκείνη δύο ενημερωτικά φυλλάδια:

1. Το Χρονικόν των Τιμίων λειψάνων του πολιούχου Αποστόλου Ανδρέου (1963)
2. Αναμνηστικόν της Επανακομιδής της Ιεράς Κάρας Ανδρέου του Πρωτοκλήτου Πολιούχου Πατρών (1964).

Πρωταγωνιστικό ρόλο στο γεγονός της επιστροφής της Τιμίας Κάρας στην Πάτρα διαδραμάτισε ο τότε Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Αρχιμ. Ιερόθεος Τσαντίλης (νυν Μητροπολίτης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης). Τους επίσημους λόγους του Μητροπολίτου Πατρών Κωνσταντίνου μετέφραζε στα γαλλικά ο αρχιμ. Δημήτριος Τρακατέλλης (νυν Αρχιεπίσκοπος Αμερικής). Μεταξύ των προσκεκλημένων Αρχιερέων ήταν και ο εκ Πατρών μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Ιεζεκιήλ, ο οποίος και προέστη της παννυχίδος "ευγνωμοσύνης και ευχαριστιών", της πρώτης δηλαδή νυκτερινής Θείας Λειτουργίας, που τελέστηκε στον παλαιό Ναό του Αγίου Ανδρέου, με τη συμμετοχή πλήθους πιστών, προσκυνητών της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου.

Η παραλαβή της Τιμίας Κάρας του Πρωτοκλήτου (1964)

Ο τότε Μητροπολίτης Πατρών Κωνσταντίνος έγραψε σε σχετική εγκύκλιό του: "Συγκίνησις δυσπερίγραπτος πληροί τας ψυχάς. Παλμοί ιεροί διατρέχουν την πόλιν. Δάκρυα κυλούν εις τους οφθαλμούς. Επανέρχεται μετά 500 έτη από την Βασιλικήν του Αγίου Πέτρου Ρώμης εις την Βασιλικήν του Αγίου Ανδρέου Πατρών η Τιμία Κεφαλή του Πολιούχου ημών. Ουδέποτε άλλο άγγελμα συνήγειρε βαθύτερον την πόλιν ημών. Εις το βάθος του ορίζοντος εμφανίζονται τα οράματα των Παλαιολόγων, διαγράφει κύκλους ο Βυζαντινός δικέφαλος αετός. Κυματίζει εις την αύραν του Πατραϊκού η σημαία της πόλεως με τον χιαστόν Σταυρόν. Νεανίσκοι και παρθένοι, πρεσβύτεροι μετά νεωτέρων, άρχοντες και πάντες λαοί αινέσωμεν το όνομα Κυρίου. Άσωμεν αυτώ άσμα καινόν"

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.

ΠΗΓΗ: Ι.Μ. ΠΑΤΡΩΝ

Οσία Ευφροσύνη Θυγατέρα Παφνουτίου του Αιγυπτίου

Η Οσία Ευφροσύνη έζησε στα χρόνια του Θεοδοσίου του μικρού [περί το 410 μ.Χ.), ήταν μοναχοκόρη και πολύ πλούσια. Ο πατέρας της Παφνούτιος ήταν ο πλουσιότερος της Αλεξάνδρειας και μαζί με τη σύζυγο του διακρίνονταν για τη θερμή πίστη τους στο Θεό.

Δώδεκα χρονών η Ευφροσύνη έμεινε ορφανή από μητέρα, και ο πατέρας της αφοσιώθηκε ακόμα πιο φιλόστοργα στην επιμέλεια της κόρης του. Όταν η Ευφροσύνη έφθασε στο 18ο έτος της ηλικίας της, ο πατέρας της θέλησε να την παντρέψει με ένα νέο υψηλής κοινωνικής τάξης.

Όμως την ψυχή της Ευφροσύνης είχε καταλάβει ο θείος έρωτας. Ο γάμος και οι κοσμικότητες θα της ήταν εμπόδιο να αφιερωθεί συστηματικά στην ελεημοσύνη και στην υπηρεσία του πλησίον. Γι’ αυτό κάποια μέρα, αφού διαμοίρασε τα υπάρχοντά της στους φτωχούς, έφυγε κρυφά από το σπίτι, και μετά από πολλές περιπέτειες, κατέληξε μεταμφιεσμένη ανδρικά σε κοινόβιο ανδρικό μοναστήρι. Εκεί πήρε το όνομα Σμάραγδος και όλοι οι μοναχοί θαύμαζαν τον πνευματικό της αγώνα και τη διακονία που πρόθυμα πρόσφερε σε όλους.

Έζησε στο μοναστήρι 38 χρόνια. Στο τέλος της ζωής της συναντήθηκε και με τον πατέρα της, όταν και αυτός έγινε μοναχός στο ίδιο μοναστήρι. Έτσι, με τη ζωή της η Ευφροσύνη μας υπενθυμίζει τα λόγια της Αγίας Γραφής, που λένε: «ἀρνησάμενοι τᾶς κοσμικᾶς ἐπιθυμίας σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰώνι» (Προς Τίτον, Β' 12). Δηλαδή, αφού αρνηθούμε τις επιθυμίες του ματαίου και αμαρτωλού αυτού κόσμου, να ζήσουμε στον παρόντα αιώνα με εγκράτεια στη ζωή μας, με δικαιοσύνη προς τους συνανθρώπους μας και με ευσέβεια προς το Θεό.


Ἀπολυτίκιον
Ἐν τῇ ἀσκήσει τὸ θῆλυ ἐκάλυψας, ἐν τῇ κοιμήσει τοὺς πάντας ἐξέπληξας, Εὐφροσύνη ἀνύσασα ἀνδρικῶς, νεᾶνις οὖσα λαμπρά, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς τῶν κινδύνων ἀπαλλάττεις τοὺς τιμῶντάς σε.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ὡς παρθένος φρόνιμη καὶ ἀδιάφθορος, κοτηγγυήθης ὁσίως τῷ Ζωοδότῃ Χριστῷ, καὶ προσκαίρων τὴν χλιδὴν ἐμφρόνως ἔλιπες, ὅθεν ἐν μέσω τῶν ἀνδρῶν, ὡς ἀμόλυντος ἀμνάς, ἐξέλαμψας Εὐφροσύνη, καὶ τοῦ Βελίαρ τὰ κέντρα, τὴ πολιτεία σου ἀπήμβλυνας.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Κατά Λουκάν (ε΄ 1–11)

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐγένετο ἐν τῷ τὸν ὄχλον ἐπικεῖσθαι τῷ Ἰησοῦ τοῦ ἀκούειν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς ἦν ἑστὼς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, καὶ εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. Ἐμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς

ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους.

Ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ἐπιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. Καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. Καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθον καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά.

Ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν Ἰησοῦ λέγων· ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ Ἰησοῦς· μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν.

Καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ.

Απόδοση στη νεοελληνική:

Τον καιρό ἐκείνο, ἐνῷ ὁ κόσμος ἤτανε πεσμένος ἐπάνω στόν Ἰησοῦ διὰ νὰ ἀκούσῃ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς ἐστεκότανε κοντὰ εἰς τὴν λίμνην τῆς Γεννησαρέτ, εἶδε δύο πλοιάρια κοντὰ εἰς τὴν λίμνην, ἀλλ’ οἱ ψαράδες εἶχαν βγῆ καὶ ἔπλεναν τὰ δίχτυα. Ἐμπῆκε εἰς ἕνα ἀπὸ τὰ πλοιάρια τὸ ὁποῖον ἀνῆκε εἰς τὸν Σίμωνα καὶ τὸν παρεκάλεσε νὰ ἀπομακρυνθῇ λίγο ἀπὸ τὴν ξηράν. Τότε ἐκάθησε καὶ ἐδίδασκε τὰ πλήθη ἀπὸ τὸ πλοιάριον.

Μόλις ἔπαυσε νὰ μιλῇ, εἶπε εἰς τὸν Σίμωνα, «Πήγαινε εἰς τὰ βαθειὰ καὶ ρίξτε τὰ δίχτυα σας για ψάρεμα». Καὶ ὁ Σίμων ἀπεκρίθη, «Διδάσκαλε, ὅλην τὴν νύχτα ἐκοπιάσαμε χωρὶς νὰ πιάσωμε τίποτε. Ἀλλ’ ἐπειδὴ σὺ τὸ λές, θὰ ρίξω τὸ δίχτυ». Ὅταν τὸ ἔκαναν, ἔπιασαν πολλὰ ψάρια, καὶ τὸ δίχτυ τους ἄρχισε νὰ σχίζεται. Καὶ ἔκαναν νεύματα εἰς τοὺς συντρόφους των ποὺ ἦσαν εἰς τὸ ἄλλο πλοιάριον, νὰ ἔλθουν νὰ τοὺς βοηθήσουν· καὶ ἦλθαν καὶ ἐγέμισαν καὶ τὰ δύο πλοιάρια, ὥστε νὰ κινδυνεύουν νὰ βυθισθοῦν. Ὅταν ὁ Σίμων Πέτρος εἶδε τί ἔγινε, ἔπεσε εἰς τὰ γόνατα τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπε, «Φύγε ἀπ’ ἐδῶ, Κύριε, διότι εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός». Αὐτὸ τὸ εἶπε διότι ἐξεπλάγη καὶ αὐτὸς καὶ ὅλοι ὅσοι ἦσαν μαζί του μὲ τὰ ψάρια ποὺ ἔπιασαν, ἐπίσης καὶ ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου, οἱ ὁποῖοι ἦσαν συνεταῖροι τοῦ Σίμωνος. Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν Σίμωνα, «Μὴ φοβᾶσαι· ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ ἑξῆς θὰ πιάνῃς ἀνθρώπους».

Καὶ ὅταν ἔφεραν τὰ πλοιάρια εἰς τὴν ξηράν, τὰ ἄφησαν ὅλα καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Μη λυπάσαι, όταν δεν παίρνεις από το Θεό αμέσως ό,τι ζητάς. Γιατί θέλει να σε ευεργετήσει ακόμα πιο πολύ, αν μένεις αφοσιωμένος σ’αυτόν με την επίμονη προσευχή. Και τι άλλο είναι ανώτερο από τη συναναστροφή σου με το Θεό και από την απασχόλησή σου με τη μαζί του επικοινωνία;

Νείλος ο Ασκητής